آنانی که با

دست هایم را در باغچه می کارم

  سبز خواهم شد می دانم ، می دانم ، می دانم

    و پرستوها در گودی انگشتان جوهریم تخم خواهند گذاشت

مانوسند پانزدهم دی ماه را روز اوج به خاطر آوردن زیبا کسی دانند که اوزان اشعارش و کلمه به کلمه ی شعرهایش را بیت عشق ، عاطفه و احساس والا و قابل تقدیر زنانه اش ساخته است .

در جایی خواندم که:

" ممکن است اشعاری مدتی رواج یابد و مشهور شود و چندی بعد از خاطره ها فراموش گردد. عکس این نیز محتمل است که شعری مدت ها ناشناخته بماند و رواجی پیدا نکند و بد بدرخشدو قوت و تاثیرش پایدار شود . "

ولی به عقیده ی من شعری همچون

 و این منم زنی تنها

    در استانه فصلی سرد

                  و ناتوانی این دستهای سیمانی

هم چنان پایدار می ماند تا هنگامی که

پری کوچک غمگین هست

تا وقتی که

گیسوان ادامه ی بوهای زیر خاکند

و تا زمانی که می توان پرواز را به خاطر سپرد .

گرچه شانزدهم دی ماه است اما

پانزدهم دی ماه سالگشت ولادت بزرگ شاعر فروغ الزمان فرخزاد تبریکتان باد .

   اکنون که می روی

         شعرهایم

              ستاره باران شب های بی فروغت باد

   پایدار مانید و جاویدان .